เมื่อคู่รักพบว่าการตั้งครรภ์เป็นเรื่องยากก็มักมองหาการรักษาภาวะมีบุตรยาก ปัญหาในการตั้งครรภ์อาจเกิดจากฝ่ายชายหรือหญิงก็ได้ ซึ่งภาวะต่อไปนี้คือส่วนหนึ่งของสาเหตุที่เป็นไปได้:
- การลดลงของอัตราเจริญพันธุ์ในเพศชายและหญิง
- ท่อนำไข่ตีบตัน
- เยื่อบุโพรงมดลูกเจริญผิดที่
- เนื้องอกมดลูก
- โรคทางกรรมพันธุ์
คู่รักมักได้รับคำแนะนำให้มองหาการรักษาภาวะมีบุตรยากต่อเมื่อพยายามตั้งครรภ์ตามธรรมชาติโดยมีเพศสัมพันธ์แบบไม่ป้องกันมาแล้วอย่างน้อยหนึ่งปี ซึ่งหากตั้งครรภ์ไม่สำเร็จ การพบแพทย์หรือผู้เชี่ยวชาญด้านมีบุตรยากก็เป็นหนึ่งวิธีที่ดีที่จะลองและค้นหาว่ามีปัญหาซ่อนอยู่หรือไม่
การจัดการกับปัญหาภาวะมีบุตรยากมีหลายวิธี ซึ่งอาจรวมถึงการรับประทานยาเพื่อช่วยเรื่องการตกไข่ การผ่าตัดเพื่อแก้ไขความผิดปกติทางกายภาพในระบบสืบพันธุ์ และเทคโนโลยีช่วยการเจริญพันธุ์ ตัวเลือกเหล่านี้ไม่ได้รับประกันว่าจะตั้งครรภ์สำเร็จเสมอไป แต่หากรักษาภายใต้การดูแลของผู้เชี่ยวชาญก็สามารถเพิ่มโอกาสในการตั้งครรภ์ได้ ประวัติศาสตร์การแพทย์เพื่อการมีบุตรเต็มไปด้วยอุปสรรคมากมายในการพัฒนาเพื่อความก้าวหน้า ในบทความนี้จะอธิบายว่า IVF เกิดขึ้นได้อย่างไร และคำว่าเด็กหลอดแก้ว (Test Tube Baby) มีความเกี่ยวข้องอย่างไร
ประวัติศาสตร์โดยย่อ
การทำเด็กหลอดแก้ว / การปฏิสนธินอกร่างกาย (อิ๊กซี่) เป็นตัวเลือกเทคโนโลยีช่วยการเจริญพันธุ์ที่มีประสิทธิภาพและเป็นที่นิยมที่สุด ทารกคนแรกจากวิธีนี้ หรือที่เรียกว่า IVF Baby เกิดในปี 1978 และตั้งแต่นั้นมา การรักษาด้วยวิธีนี้ก็ช่วยหลายล้านครอบครัวให้สามารถตั้งครรภ์ได้สำเร็จ
เด็กหลอดแก้ว (Test Tube Baby) เป็นคำที่เกิดขึ้นในทศวรรษ 1930 เพื่ออ้างอิงถึงกรณีที่ผู้หญิงทำการผสมเทียม (Artificial Insemination) เพื่อตั้งครรภ์ ซึ่งในกรณีนี้ ตัวอย่างอสุจิจากผู้ชายจะต้องผ่านขั้นตอนการปั่นล้างก่อนที่จะฉีดเข้ามดลูกของผู้หญิงผ่านปากมดลูก จากนั้นการปฏิสนธิจะเกิดขึ้นภายในร่างกาย (Vivo) ซึ่งต่างจาก IVF ที่ไข่และอสุจิถูกผสมเข้าด้วยกันในจานเพาะเชื้อแก้ว (Vitro)
IVF vs Artificial Insemination
จากคำอธิบายด้านบน คำว่าเด็กหลอดแก้วจึงเป็นคำที่ชวนให้เข้าใจผิด ตัวอ่อนไม่ได้ถูกสร้างขึ้นในหลอดทดลองหรือเครื่องมือในห้องปฏิบัติการ แต่การปฏิสนธิเกิดขึ้นภายในมดลูกของผู้หญิง ซึ่งแตกต่างอย่างชัดเจนจากกระบวนการ IVF ที่ต้องเก็บไข่และอสุจิจากร่างกายและผสมกันในห้องปฏิบัติการก่อนจะย้ายตัวอ่อนไปสู่มดลูกของผู้หญิงเพื่อให้เกิดการฝังตัว
เป็นเวลานานที่ทารกจากการตั้งครรภ์ด้วยวิธี IVF ก็ถูกเรียกว่าเด็กหลอดแก้วเช่นเดียวกัน ทารกคนแรกที่เกิดจากวิธี IVF ในปี 1978 มีชื่อว่า Louise Joy Brown เธอยังมีชีวิตอยู่ในปัจจุบันและเคยถูกเรียกว่าเป็นเด็กหลอดแก้ว
แต่ก่อน ทารกจำนวนมากที่เกิดจากการตั้งครรภ์ด้วยวิธี IVF ถูกเรียกว่าเด็กหลอดแก้วอยู่ตลอดเวลา แนวคิดของการปฏิสนธินอกร่างกายก่อให้เกิดการโต้เถียงและวิจารณ์มากมายในวงการแพทย์และโบสถ์ต่าง ๆ แพทย์มีความยากลำบากในการค้นคว้าเกี่ยวกับเรื่องนี้เพื่อหาทุนในการวิจัย กิจกรรมของพวกเขามักถูกตรวจสอบอย่างเข้มงวดและต้องต่อสู้กับประเด็นเชิงกฎหมายและศีลธรรมมากมาย
IVF Treatment ในปัจจุบัน
อย่างไรก็ตาม ด้วยกาลเวลาและอัตราการตั้งครรภ์และการคลอดทารกจากวิธีนี้ที่มีมากขึ้น IVF ก็ถูกยอมรับในวงกว้างและกลายเป็นวิธีที่ใช้กันทั่วโลก กระบวนการมีความซับซ้อนน้อยลงจากเริ่มแรก แต่เดิมนั้นผู้หญิงที่เข้ารับกระบวนการฝังตัวอ่อนจะต้องรักษาตัวในโรงพยาบาลภายใต้การดูแลของแพทย์อย่างใกล้ชิด แพทย์จะทำการส่องกล้องเพื่อเก็บไข่ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของกระบวนการ IVF แต่ในปัจจุบันแพทย์จะใช้เข็มเจาะเก็บไข่ผ่านทางปากมดลูกโดยใช้อัลตร้าซาวด์ช่วยบอกทิศทาง ซึ่งเป็นหัตถการที่รุกล้ำร่างกายน้อยกว่าและฟื้นตัวได้เร็วกว่า
นอกจากนี้ แต่เดิมผู้หญิงยังต้องเก็บตัวอย่างปัสสาวะเพื่อตรวจระดับฮอร์โมนระหว่างที่อยู่ในโรงพยาบาล แต่ปัจจุบัน IVF Treatment ไม่ได้รุกล้ำทางกายภาพและมีข้อบังคับมากเหมือนเมื่อก่อน ผู้หญิงเพียงต้องมาพบแพทย์เป็นประจำเพื่อตรวจเลือดซึ่งเป็นการตรวจระดับฮอร์โมน ทั้งนี้ยังมีงานวิจัยที่น่าสนใจเกี่ยวกับ Fertility Drugs ที่สามารถกระตุ้นการตกไข่และทำให้กระบวนการเก็บไข่ง่ายและถูกจังหวะเวลามากขึ้นอีกด้วย
ในวงการแพทย์ คำว่าเด็กหลอดแก้วมีความหมายแฝงในเชิงลบ สาเหตุส่วนมากมาจากความอลังการของภาพยนตร์แนวไซไฟหรือสื่ออื่น ๆ ที่ถ่ายทอดออกมาเกินจริงและชวนให้เข้าใจผิดว่านั่นคือกระบวนการ IVF
ดังนั้น แม้ในช่วงเวลาหนึ่ง IVF และเด็กหลอดแก้วจะหมายถึงสิ่งเดียวกัน แต่ประวัติศาสตร์การแพทย์เพื่อการมีบุตรก็สามารถยืนยันได้ว่ามีการใช้กระบวนการที่ต่างกันเพื่อช่วยในการตั้งครรภ์ และในความเป็นจริงนั้นไม่มีเด็กหลอดแก้วเพราะไม่มีการปฏิสนธิในห้องปฏิบัติการ ส่วนในกรณีของ IVF ก็ใช้จานเพาะเชื้อแก้วเป็นอุปกรณ์
IVF ทำงานอย่างไร
กระบวนการ IVF ประกอบไปด้วย 5 ขั้นตอนง่าย ๆ หลังจากทั้งฝ่ายชายและหญิงผ่านการตรวจเรียบร้อยแล้ว:
- การกระตุ้นรังไข่ – ขั้นตอนนี้จะช่วยกระตุ้นให้เกิดการผลิตไข่สุขภาพดีจำนวนมาก การเก็บไข่หลายใบในคราวเดียวง่ายกว่าการรอเก็บไข่ใบเดียวในแต่ละเดือน นอกจากนี้ยังลดความจำเป็นที่ผู้หญิงจะต้องเข้ารับหัตถการที่รุกล้ำร่างกายเพื่อเก็บไข่ด้วย ขั้นตอนนี้อาจมีการใช้ยาที่แตกต่างกันเพื่อกระตุ้นรังไข่ กระตุ้นให้ไข่สุก และป้องกันไม่ให้ไข่ที่โตแล้วตกลงมาจนกว่าจะมีการเก็บไข่
- การเก็บไข่ – ขั้นตอนนี้เป็นขั้นตอนทางกายภาพซึ่งกระทำโดยแพทย์เพื่อเก็บไข่ก่อนที่จะเกิดการตกไข่ แพทย์จะใช้เข็มที่มีอัลตร้าซาวด์นำทางสอดผ่านช่องคลอดไปที่ถุงไข่เพื่อเก็บไข่ โดยบางครั้งอาจเจาะเข็มผ่านทางช่องท้อง จากนั้นไข่จะถูกนำมาเพาะเลี้ยงในอาหารเลี้ยงเชื้อ เมื่อไข่เจริญเติบโตและแยกจากกันแล้วก็จะถูกนำมาผสมกับอสุจิ
- การเก็บอสุจิ – ตัวอย่างอสุจิจะถูกเก็บจากฝ่ายชายระหว่างการสำเร็จความใคร่ด้วยตัวเองหรือการเจาะเก็บอสุจิโดยตรงจากอัณฑะ ในกรณีที่ไม่มีอสุจิที่ใช้ได้ อาจมีการใช้อสุจิบริจาค จากนั้นอสุจิจะถูกนำมาแยกกับน้ำเชื้อในห้องปฏิบัติการ
- การปฏิสนธิ – การผสมเทียมทั่วไป (Conventional Insemination) คือการผสมไข่กับอสุจิเข้าด้วยกันแล้วเพาะเลี้ยง อิ๊กซี่ หรือ ICSI (Intracytoplasmic Sperm Injection) เป็นวิธีที่แม่นยำกว่า โดยจะใช้เมื่อมีความกังวลเกี่ยวกับคุณภาพและจำนวนของอสุจิ วิธีนี้ทำให้สามารถเลือกอสุจิที่แข็งแรงและฉีดเข้าไปในเซลล์ไข่ได้โดยตรง
- การย้ายตัวอ่อน – ขั้นตอนนี้เกิดขึ้นไม่กี่วันหลังการเก็บไข่และมีการปฏิสนธิเกิดขึ้นแล้ว ตัวอ่อนจะถูกย้ายเข้าสู่มดลูกโดยใช้สายสวนผ่านทางปากมดลูก หากสำเร็จ การฝังตัวจะเกิดขึ้นภายใน 6-10 วันหลังการเก็บไข่ แพทย์ของคุณจะตรวจครรภ์เมื่อครบ 2 สัปดาห์เพื่อยืนยันว่าการตั้งครรภ์สำเร็จ
หากคุณมีคำถามเกี่ยวกับกระบวนการ IVF หรืออยากปรึกษาผู้เชี่ยวชาญ คุณสามารถติดต่อเราได้ทันทีเพื่อรับคำปรึกษาโดยไม่มีค่าใช้จ่ายหรือข้อผูกมัดใด ๆ